Donna's Weblog

Deze schreeuwlelijk
zet haar volume op stand 1
en gaat nu maar eens vertellen
wat ze wil.


Lezers, leuk dat jij ook meeleest!
Uitgekeken?
Ga ook nog langs 20Something.nl!

Insomnia

,,Is er iets, lieverd?", vraagt mijn vriendin me tijdens een telefoongesprek.
,,Niets bijzonders," antwoord ik, ,,ik ben alleen al de hele dag kwaad. En waarom, dat weet ik niet."
,,Oh..."
,,Ja, dus dan weet je het. Het feit dat ik niet leuk reageer, ligt totaal niet aan jou. Ik ben gewoon kwaad."
Gelukkig konden we erom lachen (ik half), want de oorzaak bleef onduidelijk.

Maar nu weet ik het wel.
Ik zit namelijk al op vanaf 5 uur en heb deze nacht welgeteld 2,5 uur slaap achter de kiezen.
Het is niet de eerste nacht. Ik denk dat ik al zeker een hele week nachten maak van maximaal 4 uurtjes, waarbij ik om het uur wakker word.

Hoe doen mensen dat?
Overdag functioneren als ze slecht slapen?
Ik kan het in ieder geval niet. Mijn concentratie verdwijnt, ik kom nergens toe, vind dat ik mijn tijd beter moet benutten, voel me daar schuldig over, ga liggen piekeren en hé, de cirkel is weer rond.

Ik heb dan ook besloten om mezelf morgen (lees: vandaag) maar een break te geven.
Al mijn verplichtingen gooi ik even overboord. Ik ga bijslapen. Schaamteloos. En ik ga me er ook niet rot over voelen. Ik ben een wrak met wallen. Wallen van een formaat dat ik ze in mijn schoenen kan proppen. Echt niet normaal hoe moe ik ben.

Respect voor de bikkels die gewoon functioneren na zulke nachten.
Ik hoor er niet bij, dat moge duidelijk zijn.

Hoofdpijn

Ik heb vandaag tot 2 uur op mijn bed gelegen. In de duisternis die mijn huisje maar minimaal kan creëren. Ik lag daar niet omdat ik nou zo'n luie flikker ben die geen fut heeft om er een zinvolle dag van te maken, maar ik lag daar met de meest ellendige koppijn die ik in tijden heb gehad. Ik kon niet slapen, niet stil liggen, niet met en niet zonder mijn dekens en een hoofdkussen. Ik kon geen enkel licht verdragen en geen geluid horen zonder dat die een stekend effect had in het binnenste van mijn schedel.

Wat een klotedag. De pijn trekt nu pas eindelijk een beetje weg.

Zorgen voor jezelf: niet meer uitgeput

Ik leer steeds beter
- wat
en
- wie
ik belangrijk vind.
En dus ook wat en wie niet.

Het gevolg daarvan is dat ik me nooit meer zo uitgeteld voel als dat ik me vroeger vaak voelde. Ik heb een hele mooie ingebeelde lijst gemaakt, waarin ik precies heb staan waar mijn prioriteiten naar uitgaan. En dan nog heb ik het vaak naast alle verplichtingen nog moeilijk om al mijn favoriete mensen en bezigheden te onderhouden. Kun je nagaan hoe dat vroeger was; toen was ik OP, omdat ik veel tijd en energie verloor aan dingen die ik eigenlijk niet eens echt wilde.

Het is een verademing om NEE te kunnen zeggen.

Nee, ik wil niet hier en hier heen.
Nee, ik wil niet met jou of jou praten.

Maar ook een verademing om JA te zeggen - en dat dan ook zo te voelen!

Ja, ik wil wel graag naar jou toekomen.
En ja, daar en daar heb ik wél zin in vandaag.

Ik zit er zelden meer "doorheen".
En als ik daar wel tegenaan loop, weet ik mezelf nu een halt toe te roepen. Als ik uitgeput raak, stel ik mezelf de vraag: hé, wat doe ik nu teveel waardoor ik door mijn fut en levenslust heen raak? Wat doe ik nu wat mij vermoeid?

Vaak is het antwoord op de vraag heel dichtbij. Ik vind het als ik eerlijk tegen mezelf durf te zijn. En door daar vervolgens een conclusie aan te verbinden, zoals "oké, daar moet ik nu dus mee ophouden", zorg ik ervoor dat het weer beter met me gaat.

Dat is denk ik de gehele basis van zorgen voor jezelf. Iets wat ik pas sinds kort door heb. En iets wat een hoop mensen zich nog even goed moeten beseffen.

Als je niet meer geniet, doe je iets niet goed.
Dat is mijn nieuwe levensovertuiging.

Vies van iemand

Ik ben heel erg vies van iemand. Wie diegene is, kan ik natuurlijk niet zeggen. Er bestaat namelijk een groot risico dat hij - óf is het een zij? - meeleest op mijn web-log. Het zou toch wel schandalig zijn wanneer "de persoon in kwestie" nietsvermoedend even zou gaan kijken wat Donna aan het doen is, om er vervolgens achter te komen dat Donna ontzettend vies van hem is - óf van haar. Dat zou wel een hele vervelende consequentie kunnen hebben. Ik denk namelijk dat diegene zou reageren op het bericht. Waarschijnlijk iets van: ,,Donna, ik vind het echt belachelijk van je dat je zo over mij geschreven hebt. Het zegt een hoop over je, f#cking b#tch." Zulke situaties moet je zien te voorkomen als je dagelijks op je web-log schrijft. Je moet het zó verwoorden dat iedereen zich aangesproken voelt, maar dat toch niemand dat uit wil spreken "want wat als ik ernaast zit". Op die manier blijft het allemaal lekker onduidelijk - en kan ik schaamteloos mijn stukje af maken.

Ik vind het ook een beetje flauw van mezelf, om zo vies van iemand te zijn. Want degene waar ik het over heb, is volgens mij niet eens persé vies. Ik neem aan dat er dagelijks gedoucht wordt en dat de tandenborstel niet onaangeraakt ligt te koeken in het hoekje van de badkamer. Dat hoekje dat we allemaal wel eens in de zoveel tijd met een opgetrokken neus uit moeten bikken; het bestaat vaak uit een bruin/grijzige aanslag, ontstaan uit een niet nader te beschrijven bron van bacteriën.

Toch ben ik vies van de hier besproken persoon. Ik wil niet uit dezelfde beker drinken. Ik wil mijn eten niet delen. En als ik met hem óf haar praat, worden mijn ogen voortdurend naar zijn/haar smakkende mond getrokken. Ik volg dan hoe er bij iedere uitspraak een klein slijmdraadje lijkt te ontstaan. Wat gruwel ik daarvan. Ik kan er werkelijk nog uren aan denken na een kort gesprek.

Het probleem van deze persoon is ook, dat hij/zij heel aanrakerig is. Een schouderklopje hier, een hand op mijn arm daar. En alles met de liefste, met slijmdraadjes gevulde lach. Ik krijg na zo'n aanranding vaak de neiging om mijn gehele lichaam te wassen. Met een ijzerspons. Tot bloedens toe. En dan sterilon spuiten in de open wonden. Wég met diegene, weg weg weg.

Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet. Verhuizen naar een andere stad, emigreren, "eruit stappen"? Of me gewoon niet aanstellen, normaal doen en me er overheen zetten?

Verhuizen.

20Something vernieuwd!!!

Na urenlang ploeteren hebben Esther en ik vandaag de layout van 20Something vernieuwd en - als ik zo vrij mag zijn - verbeterd! Ik ben ERG blij met en trots op het eindresultaat. En mijn hemel, al die codes... Ik heb er vierkante ogen van en ik spreek inmiddels bijna vloeiend htmls. ;-)

WAAR WACHTEN JULLIE OP???

Klik hier voor het resultaat!

Tentamens!

Tentamenweek. Het lijkt wel een eeuwigheid geleden. Zit ik straks weer in zo'n muffe collegezaal, omringd door studenten die allemaal al veel te lang wakker zijn om nog even de laatste dingetjes te leren. Ik haat het om met zo'n groep in een krappe ruimte te zitten en me dan ook nog te moeten concentreren. Ik stoor me vaak mateloos aan alles wat er om me heen gebeurt. Mensen die wiebelen met hun been, die tikken met hun pen. Het geluid van hun geschrijf op het papier, het gekuch van de ouwe bokken die toezicht moeten houden. Mensen die aan hun koffie slurpen, de geur van Red Bull. Sukkels die niet geleerd hebben die zodra het toegestaan is opstappen. Gevolgd door de uitslovers die juist alles wisten en schandalig snel klaar waren. Blaadjes die omgeslagen worden, geeuwende mensen die zich uitrekken.

Het is een wonder dat ik uberhaupt in jaar vier ben gekomen als je kijkt naar waar ik me allemaal mee bezig hou tijdens het maken van mijn tentamens...

Kokende mannen, deel 2

Weten jullie nog dat ik ruim twee jaar geleden schreef over mijn onuitputtelijke liefde voor kokende mannen? Nou, geloof het of niet, maar nu heb ik er zelf zo één in huis. Mijn vriend werkt in een eetcafé en werkt naast in de bediening ook met enige regelmaat in de keuken. Hij komt dan dolenthousiast thuis met verhalen over de zaligste gerechten. Ik kan zulk gedrag alleen maar aanmoedigen en hopen dat het niet te lang duurt voordat ik als zijn testpersoon mag functioneren.

Echt, mijn vriend kan heerlijk koken en hij doet het ook nog eens graag. Ik krijg dan ook geregeld de lekkerste stukken gekruid vlees voor mijn neus, combinaties van heerlijke groenten, alles met waanzinnige sauzen en gelukmakend lekkere aardappeltjes. Toen hij gisteren al om vier uur begon met het bereiden van vlees "want dan kan het lekker doorsudderen", heb ik met open bek naar hem staan kijken. Het hele huis doordrong zich van een goddelijke geur en wat ik drie uur later op mijn bord kreeg, heeft niets meer te maken met "voedsel". Dit was gewoon bourgondisch genieten. Mijn vriend keek me verwachtingsvol aan en toen hij mijn gezichtsuitdrukking zag veranderen van quasi-serieus naar één die hij herkent uit een hele andere setting, begon ook hij tevreden aan zijn met liefde bereide feestmaal.

Ik was echt even weg; fuck de wereld om me heen. Eerst mijn bord leeg eten, dan lullen we verder. Ik schrok wakker uit mijn oertoestand toen ik een hap had genomen uit het porselein.

Wat mij betreft mag mijn vriend iedere avond wel uren aan het aanrecht staan. Het resultaat is waanzinnig. En als ik dan over een jaar of tien zo dik ben dat ik uit mijn huis gezaagd moet worden, kan ik hem altijd de schuld geven.

Maatschappelijk werkster to be

Ik ga ervoor om over 8 maanden afgestudeerd te zijn.

En dat vind ik zo'n raar idee. Dan ben ik "maatschappelijk werkster" en kan ik vrijwel overal aan de bak, mits ik bereid ben minimaal 32 uur te werken. En ja, dat ben ik.

Ik ben nooit bang dat ik na mijn studie geen vaste baan zal kunnen vinden. Als ik alleen al kijk hoe ik mijn stage heb afgerond (9! Ja, ik blijf er trots op!), twijfel ik er niet aan dat ik een hele goede kracht kan worden voor een bepaalde instelling.

Het is alleen steeds onduidelijker geworden wat ik dan precies wil. Mijn hart ligt nog steeds in de jeugdzorg, maar de geslotenheid van de jeugdgevangenis trekt me na mijn stage minder. Niet omdat ik de meiden daar niet een geweldige doelgroep vond, maar omdat ik wel bemerkte dat ik zo beperkt was in wat ik met/voor ze kon doen... Je zit tenslotte samen opgesloten. Ik kon dan wel veel betekenen wat betreft het versterken van het contact met ouders, maar de meisjes zelf zongen hun tijd uit om weer op vrije voeten te komen. En, helaas, vielen veel meisjes vervolgens gewoon weer terug in hun oude gedrag zodra zij buiten kwamen.

Ik zou veel liever preventief te werk gaan. Jongeren die op het randje zitten van "het verkeerde pad kiezen" doordringen van hun mogelijkheden. Ik hou ervan om jongeren te inspireren; iets wat me tijdens mijn stage ook goed lukte. Helaas was het leed daar wel al grotendeels geleden, wat maakte dat ik vaak net als zij met mijn rug tegen de muur stond. Erg frustrerend en ook confronterend dat deze meisjes zoveel ellende hadden meegemaakt, dat het eigenlijk niet meer uitmaakte wat een hulpverlener te zeggen had. Daarom nam ik vaak een positie in van vertrouwenspersoon. Iemand waar ze hun hart bij uit konden storten en die hen niet veroordeelde, maar die wel voorzichtig sturend was naar een optimistischere instelling.

Wat dat betreft heb ik het geluk dat ik qua contact een onuitputtelijke bron van positiviteit in me heb. Ik heb nooit de behoefte gevoeld om meisjes af te schrijven onder het mom van "het is toch al te laat". Ik geloof heel erg in het goeie in iemand en ben er dan ook van overtuigd dat de tegenslagen uit hun leven niet bepalend hóeven te zijn voor hun toekomst. Daarom maakte ik er mijn taak van om ze dat in te laten zien.

Ik ben erg trots op wat ik tot dusver heb bereikt. Ik ben aan mijn vierde studiejaar bezig zonder ooit een herkansing te hebben gehad of een cijfer lager dan een 7. En toen ik laatst een presentatie had, kreeg ik te horen hoe ik een hele professionele uitstraling had en goed kon structureren. Ik werd beloond met een 8. Dergelijke feedback van docenten en de opstekers uit mijn stage, maken me inmiddels tot een hele zelfverzekerde beginnende hulpverlener. En ik zie hoe er op school steeds meer studenten groeien tot dat punt. Ook zie ik studenten die alleen maar kleiner en banger lijken te worden voor de praktijk. Dat zij uberhaupt in het vierde jaar terecht zijn gekomen, vind ik een wonder.

In de hulpverlening gaat het erom dat je jezelf ook blijft verbeteren. Deze opleiding heeft enorm bijgedragen aan mijn eigen groei. Ik heb geleerd hoe ik assertief kan zijn, hoe ik grenzen trek, hoe ik me zo kan verwoorden dat ik serieus genomen word. En daarnaast heb ik geleerd hoe belangrijk het is om al mijn acties te kunnen verantwoorden, ten eerste al aan mezelf. Deze opleiding heeft me daarmee een groot stuk stabiliteit meegegeven, die ik vervolgens door mijn eigen toedoen heb kunnen uitbreiden naar mijn huidige situatie. Ik zie mijzelf niet langer als minderwaardig, ik heb de tegenslagen uit mijn leven kunnen verwerken. En dat maakt dat datgene wat ik aan de meisjes heb willen meegeven, uit mijn hart kwam. Ik denk dat ik daarmee een basis heb voor het worden van een goede hulpverlener.