Donna's Weblog

Deze schreeuwlelijk
zet haar volume op stand 1
en gaat nu maar eens vertellen
wat ze wil.


Lezers, leuk dat jij ook meeleest!
Uitgekeken?
Ga ook nog langs 20Something.nl!

Mooie ketting

Even mijn mooie ketting showen... :-)

Gekregen van Rene toen we een jaar samen waren..
Ben er helemaal weg van!

Mooi en lelijk

,,Ik ben net zo mooi als Jennifer Aniston," zeg ik tegen Rene, ,,vind je ook niet dat ik net zo mooi ben als Jennifer Aniston?"

Rene zwijgt.
,,Eh, hallo?"
- ,,Oh, eh, wat zei je?"
,,Of je vindt dat ik net zo mooi ben als Jennifer Aniston."

Rene lijkt te twijfelen.
,,Hmm, nee, je bent niet zo mooi als Jennifer Aniston."
- ,,WAT?", roep ik overdreven. ,,WAT ZEG JE TEGEN ME?!"
,,Nee. Nu we een jaar hebben, vind ik dat je met de waarheid om moet kunnen gaan," Rene trekt een overdreven arrogant hoofd. ,,Je bent niet zo mooi als Jennifer Aniston. Je komt zelfs niet een beetje in de buurt." Fanatiek voegt hij eraan toe: ,,Jennifer Aniston is mooier dan jij OOIT zult zijn, hoor je me?"

Ik doe net alsof ik op het punt sta om agressief te worden, maar haal dan mijn schouders op.

,,Jij kunt niet tippen aan Gerard Joling," zeg ik zacht.

Rene kijkt me verveeld aan. ,,Ik kan echt wel tippen aan Gerard Joling!"
,,Nee. Je bent niet half de man die hij is."

Als Rene onverschillig wegloopt, merk ik dat ik een beetje teleurgesteld ben in mezelf. Gerard Joling, come on, dat kon echt beter.

Verkneukelen in een stortbui

Normaal gesproken moet ik altijd hard lachen wanneer ik zie hoe mensen zich door een stortbui manoeuvreren, vastbesloten om hun paraplu weer eens optimaal te benutten. Paraplu's zijn namelijk handige voorwerpen, mits de wind het toelaat. Als dat niet zo is - zoals vandaag - ontstaan er bij zo'n 40% van alle paraplu-fanaten situaties die vragen om een youtubecompilatie. Alsof iedereen spontaan besloten heeft schijt te hebben aan de uitkomst van de onlangs besloten serie en - lekker puh - alsnog auditie doet naar de rol van Mary Poppins.

Ik kan me daarover verkneukelen. Staan ze dan, met hun paraplu. Geef het twee minuten en de plu verdwijnt in de dichtstbijzijnde container, waarna de voormalig eigenaar vloekend moet ervaren hoe diens welgestylde kapsel langzaam de vorm aanneemt van een uitgebrande open haard.

Tja, je voelt hem natuurlijk al aankomen; zoiets heet karma. Vandaag besloot mijn paraplu zich niet alleen van me te bevrijden door er gewoon vandoor te vliegen, er reed ook nog eens een bestelbus langs me... Dwars door een plas; natte kleding tot gevolg. En terwijl ik hardop scheldend concludeerde dat het regenwater onderweg was naar mijn onderbroek, keek ik in de ogen van de bestuuder.

Hij lachte me uit, hard, terwijl mijn paraplu verdween aan de horizon.

Ik had het ook wel verdiend.

Een jaar! <3

Vandaag zijn mijn lieve vriend René en ik alweer een jaar bij elkaar! Wat gaat de tijd toch hard! Ik weet nog dat ik dit er als eerste over schreef op mijn weblog:

Het is toch wel een prestatie om

1. op mijn kont te vallen in het midden van een hele trendy club,

2. een glas kapot te proosten,

3. ruim een half uur te blijven hangen in een hoestbui na een hapje notenijs,

4. bijna - nadruk op bijna - emotioneel te worden bij Madagaskar 2,

5. volledig te zuigen in het maken van een cryptogram,

en

6. vragend te kijken bij de term "holocaust",

maar dan vervolgens wél (ja, nu komt de prestatie) iemand naast me te hebben die er smakelijk om lacht en me een lieve kus geeft.

Anderzijds, ik ben niet de enige die blaakt van onhandigheid. Ook hij weet een prima prestatie te leveren, namelijk

1. dan wel niet helemaal, maar bijna onderuit gaan over een miniscuul drempeltje in diezelfde trendy club (je kent het wel, spartelend met armen en benen om het evenwicht te hervinden),

2. gewoonweg van de bank pleuren en op de tafel klappen (zogenaamd de schuld van de bank, uhuh),

3. gadgets laten zien die dan vervolgens twintig keer gereset moeten worden voordat ze werken (heel indrukwekkend),

4. ontroert raken bij Wall-E (ontken het maar eens)

en

5. snurken alsof hij mee doet aan de wedstrijd "Imiteren Van Machines Uit De Bouw",

maar dan vervolgens wél bereiken dat (hier komt zijn prestatie) ik met een gigantische grijns op mijn gezicht bij zijn huis vandaan fiets.  

Ik denk dat ik gewoon moet concluderen dat ik een fucking leuk weekend heb gehad.

 

Echt zo leuk om terug te lezen!

Voor iedereen die nieuwsgierig is naar hoe het een jaar geleden aan is gegaan, klik hier.

Helaas kunnen we het niet vieren. Zoals ik al eerder schreef heb ik tentamenweek en de venijnige roostermakers hebben ervoor gezorgd dat ik er vandaag twee heb, waarvan de laatste tot half 10 's avonds duurt.

Daarom gaan we het dit weekend pas vieren samen! :-)

Het is toch wel een prestatie om

1. op mijn kont te vallen in het midden van een hele trendy club,

2. een glas kapot te proosten,

3. ruim een half uur te blijven hangen in een hoestbui na een hapje notenijs,

4. bijna - nadruk op bijna - emotioneel te worden bij Madagaskar 2,

5. volledig te zuigen in het maken van een cryptogram,

en

6. vragend te kijken bij de term "holocaust",

maar dan vervolgens wél (ja, nu komt de prestatie) iemand naast me te hebben die er smakelijk om lacht en me een lieve kus geeft.

Anderzijds, ik ben niet de enige die blaakt van onhandigheid. Ook hij weet een prima prestatie te leveren, namelijk

1. dan wel niet helemaal, maar bijna onderuit gaan over een miniscuul drempeltje in diezelfde trendy club (je kent het wel, spartelend met armen en benen om het evenwicht te hervinden),

2. gewoonweg van de bank pleuren en op de tafel klappen (zogenaamd de schuld van de bank, uhuh),

3. gadgets laten zien die dan vervolgens twintig keer gereset moeten worden voordat ze werken (heel indrukwekkend),

4. ontroert raken bij Wall-E (ontken het maar eens)

en

5. snurken alsof hij mee doet aan de wedstrijd "Imiteren Van Machines Uit De Bouw",

maar dan vervolgens wél bereiken dat (hier komt zijn prestatie) ik met een gigantische grijns op mijn gezicht bij zijn huis vandaan fiets.  

Ik denk dat ik gewoon moet concluderen dat ik een fucking leuk weekend heb gehad.

Mijn sauna trauma

Ik heb nooit goed begrepen waar het slaande succes van de sauna toch op slaat. In mijn ogen is het een overgewaardeerd uit de hand gelopen zwembad vol ongewenste piemels en hangborsten. Ik begrijp niet wat maakt dat mensen de behoefte voelen om in grote getalen in kleine, houten oventjes te zitten, tot het zweet uit al hun meest onsmakelijke lichaamsholtes komt stromen. Een dagje sauna is wat mij betreft een verspilling van mijn tijd. Als je mij voor de keuze stelt: naar de sauna of een dag werken bij een vervallen burger king, zie ik in de laatste optie nog meer heil. Dan draag ik tenminste nog zinvol bij aan het probleem van het toenemende overgewicht. Wellicht kom ik thuis met een vieze, vette huid en een ketchupsnorretje, maar dan heb ik tenminste wel het gevoel dat ik bezig ben geweest.

Waarom voelen zoveel mensen de behoefte om op hun vrije dag naast dikke mensen in een bubbelbad te zitten? Om hun huid eraf te schrapen met zeezout en vervolgens in een ziekelijk koud badje te springen? “Gezellig bijkletsen met vriendinnen” onder het genot van hun geslachtsorganen in je gezichtsveld; ik pas. Ontspanning ontschmanning, als ik me wil ontspannen doe ik dat niet in een omgeving waar amateuristisch opgenomen vogelgeluidjes worden afgewisseld met het geruis van golven. Het voelt voor mij verrevan ontspannend om om de haverklap genoodzaakt te zijn mijn badjas uit te trekken. De enige die de vrijheid heeft om mijn billen te bestuderen, is mijn vriend. En zelfs daar moet nog bepaalde grenzen aan verbinden: ,,lieverd, niet als we bezoek hebben en niet in een drukke winkelstraat.”

Toch lijk ik één van de weinigen die met deze bepaalde vorm van preutsheid kampt. Ik heb me zelfs wel eens laten overhalen om met een vriendin mee te gaan naar zo’n resort. ,,Zet je er overheen, in een mum van tijd heb je niet eens meer door dat iedereen in zijn blote nakie loopt.” Nou, daar had ze dus ongelijk. Terwijl iedereen genietend zijn hoofd in zijn nek had gegooid bij 80 graden, zat ik mezelf maar een beetje streng toe te spreken om te voorkomen dat mijn ogen weer afdwaalden naar het kleinste piemeltje in de ruimte. Ik fixeerde me op een tegel aan de muur, bedacht me hoe bloedverziekend heet het wel niet was en OEPS, shit, ik keek toch weer naar het piemeltje. Ongelofelijk, wat een klein piemeltje. Tégel, Donna, tégel!!! Ik kon ook niet stoppen met het maken van verdenkingen: toen er een ranzig type met teveel schaamhaar bij me in het kruidenbad kwam zitten, wist ik zeker dat ze zat te plassen. Stiekem, maar wel degelijk. Ik voelde het bijna langs mijn lichaam stromen. Het scheelde weinig of ik had wanhopig om de badmeester geroepen. Pissen in het kruidenbad, wat dacht ze wel?!

Nee, het hele saunagebeuren is niet aan mij besteed. Om tot rust te komen, vlij ik me liever op de bank met een leuke serie of een goed boek. In mijn ochtendjas, dat dan wel. Maar met daaronder een grote onderbroek. Een hele, héle grote…

Tentamenweek

Het is tentamenweek.

En ik weet niet wat het is, maar die term maakt me ontiegelijk actief op álle gebieden behalve school. Zo is mijn huis helemaal goddelijk schoon, is de gehele wasmand leeg en alle schone was keurig aan de waslijn opgehangen, zijn al mijn rekeningen betaald, mijn wenkbrauwen geëpileerd en hebben mijn katten een dosis liefde gekregen waar ze een jaar mee vooruit kunnen.

Van leren is nog helemaal niets terecht gekomen.

Ik heb een schop nodig, geloof ik.

Compliment

Toen ik vandaag een verslag terug kreeg uit mijn vorige periode, stond daar een grandioos compliment op van mijn docente.

"Ziet er fantastisch uit Donna! Hopelijk kies je voor een werkveld in de GGZ, want een goede kracht zoals jij bent is daar hard nodig!"

Hoe bedoel je: GEWELDIG? :-D

Afstuderen in de kou

Vandaag heb ik verkleumd door de kou urenlang door de gemeente Lansingerland gelopen. Een plek waar ik, naast afstuderen, totaal niets te zoeken heb. Samen met mijn studiegenootje Anette, waarmee ik het onderzoek doe, hebben we met het openbaar vervoer van de ene basisschool naar de andere gereisd. Een opgave die niet meevalt als je nagaat dat de busverbindingen daar waardeloos zijn en de bussen je meestal een kwartier van je aankomstplek afzetten bij een krakkemikkige halte. Hey kou, was je daar weer?

We doen ons afstudeeronderzoek daar namens het Spectrum, dat is de overkoepelende instelling die achter zeven basisscholen in Bergschenhoek en Berkel en Rodenrijs schuilt. Namens de algemeen directeur (a.k.a. onze opdrachtgever) doen we een ontwikkelingsonderzoek. We gaan namelijk "een product" maken waarmee leerkrachten eenduidig worden in het signaleren en rapporteren van kindermishandeling. Als je nagaat dat op dit moment iedere school - iedere leerkracht zelf bepaalt hoe die vorm geeft aan de aanpak van kindermishandeling, kun je ook wel nagaan dat er een hoop kinderen niet de zorg krijgen die noodzakelijk is. Door te onderzoeken hoe het nu gebeurt, waar de knelpunten liggen en wat wij als studenten kunnen ontwerpen om het te verbeteren, hopen we een nuttige bijdrage te gaan hebben binnen deze scholengemeenschap.

Erg leuk, heel nuttig, maar vandaag vooral heel koud.

We dienen 20 diepte-interviews te houden van een uur.
De eerste zes zitten erop.